نه دیگه دوست دارم نه واست شعر می نویسم
نه واسم مهمیو نه واست اشکی می ریزم
نه پیشت میام دیگه نه واست گلی میارم
نه بهت فکر میکنم نه واست شبا بیدارم
نه دیگه . تو دفترامم حرفی از اسمت نمیگم
نه دیگه حرفیو زنگی حتی از اسمت نمیگم
این ترانه کوچیکم واسه اون سرت زیاد
خدا حافظ هیچ من الهی هیچ وقت نیای تو پیش من
شاعر: حامد
تو برای من مقدس مث بت برای بودا
تو برای من عزیزی مث نی برای چوپان
تو برای من قشنگی مث لیلی واسه مجنون
تو برای من در خشان مث الماس و نگینی
تو برای من زیادی تو مث دریا هو نوری
تو برای من یه حرفی یه حرف نشنوفته
تو برای من یه ابری یه ابر نباریده
تو برای من ستاره اون ستاره درخشان
تو بزرگ ترین امیدی واسه قلب بی کس من
تو قشنگ ترین درختی توی باغ غم گرفته
تو قشنگ ترین ستونی توی این چهل ستونم
تو قشنگی مث بارون مث بارون بهاری
اما من یه برگ زردم توی باغ غم گرفته
اما من شبای سردم شبای بی ستاره
واسه اینه که میگم واسم زیادی واسه این قلب شکستم تو پر از مرهمو رازی
گریه نکن خوشکل من گریه کنی من می میرم
صدای گریت اگه بیا د من دیگه دیونه میشم
نزار اشکات بریزن آخه اشکات الماسن
حیفه این اشکا بریزه رو زمین حیفه این اشکا که این جور بریزه
تو بگو که چی می خوای اگه پیدام نباشه میارمش
اگه از اون ور دنیا تو بخوای ستارها من می رم میا رمش
تو فقط گریه نکن خوشکلکم آخه من دق می کنم اگه اشکات بریز
آخه من چیکار کنم که دل تو غم نگیر این دل کوچیک تو قصه ماتم نگیر
نمی بینمم دیگه هیچ کس برای
غربت چلچله ها گریه کنه
نمی بینم که دیگه چشم کسی
واسه تنهای من گریه کنه
چشم من مث قدیما نمی خواد
مث ابرای سیاه گریه کنه
دیگه کم کم از خودم بدم میاد
تن پوسیدمو مرگم نمی خواد
میونه این همه سایه
سایه من دیگه مرده
آخه تنهایی کهنه
خورشیدو از اینجا برده
لب من شهر سکوته
تو تنم زندگی مرده
دستی از اون ور ابرها
اومده سایمو برده
دیگه کم کم از خودم بدم میاد
تن پوسیدمو مرگم نمیخواد
دیگه دردم به سراغم نمی یاد
خاک سردم تنمو پس میزنه
کسی که صداش به ابرها میرسید
مرده اما یاد گنگش با منه
چشم خشکیده من کاش میدونست
حالا وقت خوبه گریه کردنه
دیگه کم کم از خودم بدم میاد
تن پوسیدمو مرگم نمی خواد
همه شعری که خوندم
قصیه تنها شدن بود
قصیه رفتنو رفتن
قصیه رها شدن بود
قصیه مرگ یه قصه
بغض بی صدا شدن بود
قصیه دوری دوری
از شما جدا شدن بود
دیگه کم کم از خودم بدم میاد
تن پوسیدمو مرگم نمیخواد
دلی بود که دل بری داشت یه روزی
یه یارو هم دامی داش یه روزی
دلی که با گریه هم صدا می بود
دلی که گریه باهاش هم خونه بود
دلی که شب تا صحر بیدار می موند
دلی که به دلکی وا بسته بود
دلی که غم همیشه هم دمش بود
دلی که با غم های خودش می موند
دلی که وقتی بارون نم نم میزد
از خونه بیرون می رفت
زیر بارون گریه میکرد
تو دلش دل برشو صدا میکرد
اما اون دل بری که دله میخواست
یه هوی رفتو دلو تنها گزاشتدله از غم زیاد گریه میکرد
دلی که رفته بودش خنده میکرد
من دلم می سوزه از غم دله
دله فریاد میزنه خدا میگه
من میگم کودوم خدا
خدای که دیگه نیس
اگه کفری نباشه میگم
میگم خدا . خدا که نیست
پرم از بوی رسیدن
پرم از بوی پرنده
تو پر از بوی توقف
تو مث سم کشنده
تو دروغی . حتی دیو غصه بد نیست مثه تو
کشتن . باغچه رو پاییزم بلد نیست مث تو
حالا از خالی ترین غروب پاییزی پرم
نمی تونم با دو دستم بدیا تو بشمرم
تو دروغی مث پهلونای شهر فرنگ
مث آواز خروس قندی که زودی آب میشه
تو دروغی . حتی دیو غصه بد نیست مثه تو
کشتن . باغچه رو پاییزم بلد نیست مث تو
طفلکی من که چه ساده به عزای ما نشسته
طفلکی این من بی من . بی تو بد جوری شکسته
کاشکی چشمات واسه پرپر زدنم گریه میکرد
تن تازت واسه زخم های تنم گریه میکرد
کاشکی چشمات توی بی داری به دادم می رسید
واسه بی حجله عروسی که میگن گریه می کرد